به گزارش چوبر نیوز، در جهان پر تلاتم و زود گذری که هر کس بدنبال هدفی واهی یا ارزشمند و آینده دار در تکاپو است، بنظر می رسد خیلی بی رحمانه رفتار میکنیم . چرا که خیلی از داشته هایمان را زیر پا له میکنیم تا آنچه در ذهن خود ارزشمندش کردیم بدست آوریم. مثلا کار میکنیم پول در میاوریم تا بهترین ماشین راحتی را برای آسایش خود فراهم کنیم دیگر کاری نداریم که این ماشین به اصطلاح با ارزش! چقدر از داشته های طبیعی و خدادادی مان را می تواند از بین ببرد. اگر به فرض بهترین وسیله نقلیه گازوییلی ما هر لحظه و ثانیه چندین نفر را به سرطان مبتلا کند یا آسیب جدی به لایه ازن، درختان و گیاهان و کلا به طبیعت بشری بزند، کاری نداریم، مهم آسایش ماست.
ما بهترین خانه های ویلایی را در بهترین مکانها ی سبز و با طراوت می خواهیم داشته باشیم و یا اگر شد یک شهرک بزرگی در آن منطقه بسازیم و نم نم بفروشیم تا راحت زندگی کنیم. دیگر کاری نداریم که وقتی همگان اینگونه بیاندیشند و بخواهند ، دیگر زمین با طراوت و سرسبزی باقی نمی ماند که در آن قدم بگذاریم. و اینگونه است که در شهرها بجای هوای پاک و سالم ، جیوه، سرب و … استنشاق می کنیم و روز به روز با ستونها و دیوارهای بتنی در حال تسخیر نفس زمینیم.
ما میدانیم طبیعت و زمین مادر همه انسانهاست و بعد از مرگ هم همه به آغوش زمین پناه می بریم ، اما کارد و چنگال برداشته ایم تا نفس آن را بگیریم. هر زمان دل تنگ روزگار می شویم یا خسته از مصنوعات بشری می شویم به طبیعت و دل جنگل و کویر و ساحل پناه می بریم، در حالی که بدترین فاضلاب و آلاینده های شیمیایی مخرب را به دل طبیعت می فرستیم . ما آینده خود را نمی بینیم و به حساب نمی آوریم و فقط به منافع خود در همین لحظه می اندیشیم. با این روند چه جوابی برای آیندگانمان خواهیم داشت؟ ما مثل طاعون به جان زمین افتاده ایم ، و نا خواسته و شاید هم خواسته آنرا نابود میکنیم. زمینی که خود از آن بوجود آمده و دوباره به آن باز می گردیم.
براستی ما را چه شده است؟؟؟
